Bugün bir hayalim gerçek oldu. ufacık,tıfılcıkken bile hayalini kurduğum birşeyi nihayet başardım..ve hani olur ya,birşeyi gözünüzde o kadar büyütmüş,o kadar yüceltmişsinizdir ki; elde etmek için yaptığınız bütün o uğraşlar,didinmeler aslında ne için uğraştığınızı unutturur,asıl ulaşmak istediğiniz şey çabalarınızın gölgesinde kalır
benimki de o hesap.sırt çantamı alacak,fotoğraf makinamı 3.gözüm belleyip,müzelerin,sokakların,sanatın,rönesansın,kültürün ve diğer her türlü yeni deneyimin o heyecan verici kokusunu içime çekecektim.ve oldu...hiçbir engelim yok artık.şu anda yaşadığım şeyin şaşkınlık olmasını ümit ediyorum.zira başka türlü böyle alık alık yaşamanın mümkünatı yok.galyalı'yı çok özleyeceğim,of şu halime bak.sanki uçağın merdiveninden omuz üstü bir bakış atıp galyalıyı burnunu cama dayamış,ıslak gözlerle bana el sallarken gördüm.hoş,öyle bişey yapacak olduğundan değil tabi de.hayal işte...kızıyorum kendime.güçlü,mantıklı kız olacaktım...
sorun şu ki hayatım boyunca böyle aşık olacağımı hiç tahmin etmedim ben.insanlarla alay ettim,hor gördüm,aşk mı o da ne kuzum allasen?üremek için uydurduğumuz nahoş bahaneler diye insanları ezdim geçtim.çok insanı ezmiş olacağım ki evren ''öyle ezilmez böyle ezilir güzelim" diyerek okkalı bi tane salladı.
iki gün görmezsem bipolar kişilik bozukluğu yaşayan ben,6 ay ne halt edeceğim bilmiyorum.düşündükçe birisi elini içime sokup ciğerlerimi sıkıyormuş gibi oluyor.çok garip değil mi? annem için bile "özlerim tabi ki ama dayanırım"diyebilen ben galyalıdan laf açıldı mı "öhee çok özlicem çok ağlicam nasıl dayanıcam ya rab!" moduna giriyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder